Εντάξει, λίγο γκροτέσκ ο τίτλος στην υπερβολή του, αλλά έχει βάση αλήθειας, καθώς η άλλοτε κραταιά και τεράστια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη - μετά Σερ Άλεξ Φέργκιουσον εποχή - μοιάζει με ένα νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, προπονητών και αθλητικών παραγόντων.

Αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι ορμώμενο από την απόλυση του Ρούμπεν Αμορίμ μετά από 14 μήνες στον «τιμημένα» πιο ηλεκτρικό πάγκο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Οι «κόκκινοι», όταν τους άφησε το αφεντικό όλων των προπονητών(κατά δήλωση Ζοσέ Μουρίνιο), Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ήταν σε μέγεθος ακριβώς δίπλα στη Ρεάλ Μαδρίτης, στη Μίλαν, στη Μπαρτσελόνα, στη Γιουβέντους, στη Μπάγερν.

Ανήκε στην ελίτ των ελίτ στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, όχι γιατί ξόδευε, όχι γιατί είχε παγκοσμίου φήμης παίκτες, αλλά γιατί είχε αύρα. Μια αύρα, που ξεκινούσε από τον προπονητή, περνούσε στα αποδυτήρια και έβγαινε στο γήπεδο μέσω των παικτών. Η Γιουνάιτεντ του Σερ Άλεξ κάποτε κατέβηκε με βασικούς στην 11άδα της 7 αμυντικούς, έναν μέσο και 2 επιθετικούς και κέρδισε την Άρσεναλ με 2-0 εύκολα, παίζοντας με εξτρέμ τους δίδυμους μπακ Φάμπιο και Ράφαελ.
Κέρδιζε η φανέλα και όχι οι παίκτες...

Όλοι οι οπαδοί της γενιάς μου, δηλαδή αυτοί που υποστηρίζουμε United από την εποχή του Καντονά ζούμε κυριολεκτικά με τη φράση «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις». Στη μετά 2013 εποχή (ήτοι, απόσυρση Φέργκιουσον) η κατρακύλα που ακολούθησε η ομάδα ήταν εκθετική, με εξαίρεση το 2017 που κατέκτησε το Europa League, αν και για χιλιάδες των οπαδών μας τα Europa League και τα FA CUP και τα League Cup δεν διαφέρουν πολύ από τα… κατσαρολικά της γιαγιάς μας στο κάτω ράφι του χωριού.

Η δική μου γενιά έμαθε να σηκώνει πρωταθλήματα και να κάνει πάντα πορεία στο Champions League, σηκώσαμε και δύο βαρύτιμα το 1999 και το 2008. Αποκλεισμός στην 4άδα σήμαινε αποτυχία, 2ος στην Premier League επίσης αποτυχία. Μετά από 25 χρόνια τίτλων στο υψηλότερο επίπεδο πως να πανηγυρίσω ένα Europa League ή ένα Κύπελλο Αγγλίας, όταν τα Κύπελλα Αγγλίας ο Σερ Άλεξ τα έπαιρνε με αναπληρωματικούς γιατί μετά από 2-3 ημέρες έπαιζε ημιτελικά ή τελικό Champions League;

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | Τι έχουν κάνει οι προηγούμενοι προπονητές

Ερχόμαστε στα πρόσωπα και στους αριθμούς, για να καταλάβετε καλύτερα το πόσο βαριά είναι η καρέκλα του προπονητή του συγκεκριμένου club. Ακολουθεί λίστα με τα ποσοστά νικών όλων των προπονητών από τον Άλεξ Φέργκιουσον και μετά:

  • 59.7% - Φέργκιουσον
  • 58.3% - Μουρίνιο
  • 54.7% - Τεν Χάαγκ
  • 54.2% - Σόσλσιερ
  • 52.9% - Μόγιες
  • 52.4% - Φαν Χάαλ
  • 36.9% - Αμορίμ

Φυσικά, να λάβουμε υπόψη πως το 60% του Φέργκιουσον είναι στα 1500 παιχνίδια σε 26 χρόνια, είναι ένα αδιανόητο νούμερο επιτυχίας, συνοδευόμενο με πάνω από 35 εγχώριους και διεθνείς τίτλους, αν θυμάμαι σωστά πρέπει να είναι 38!

Anyway, η Manchester United απέλυσε μέσα σε μια 4ετία δύο παγκοσμίου φήμης managers, καθώς κρίθηκαν ανεπαρκείς, όπως ο Μουρίνιο και ο Φαν Χάαλ. Από το 2018 το πείραμα με ένα παιδί του Φέργκι, τον Σόλσκιερ, απέτυχε επίσης, καθώς δεν κατάφερε να φέρει κάποιο τίτλο, αλλά τού πιστώνεται το γεγονός πως είχε σταθερά την ομάδα στην τετράδα, την έφερε και 2η χωρίς ελπίδα για πρωτάθλημα φυσικά το 2021, έχασε στον τελικό του Europa το 2021 από την Βιγιαρεάλ στα πέναλτι. 0 τίτλοι, 4 χαμένοι ημιτελικοί και 1 τελικός!

Το 2022 ανέλαβε ο Ολλανδός Τεν Χάαγκ, που πήρε δύο «κατσαρόλες» για μακαρόνια, το Καραμπάο του 2023 και το FA του 2024 εναντίον της Σίτι στον τελικό. Αυτά ήταν και τα επιτεύγματα του μαζί μια 3η θέση, αν το λες κατόρθωμα αυτό το 2023. Πάμε στα αρνητικά, υπερχρέωσε την ομάδα με πανάκριβες μεταγραφές, όπως αυτές του Σάντσο, του Άντονι, του Μάουντ και του Ονάνα, παίκτες που μόνο ζημία έφεραν και κανένα, μα κανένα, όφελος. Έβγαλε εκτός ομάδας τον Κριστιάνο Ρονάλντο, όταν ήταν ο μόνος που μπορούσε να προσφέρει, καθώς η λάμψη του ήταν εκεί, παρά τα 37 του χρόνια. Τον θεωρώ τον χειρότερο προπονητή που πέρασε μαζί με τον Μόγιες. Α, προσθέστε και τις ήττες από Λίβερπουλ με 7-0 και Σίτι με 6-3...

Ρούμπεν Αμορίμ... 20,5 εκατομμυρίων

Για να κουμπώσουμε τον Αμορίμ στην κουβέντα μας, πρέπει πρώτα να αναφέρουμε την διοίκηση της INEOS, με εκφραστή τον αγοραστή και παράλληλα πλουσιότερο Βρετανό, Σερ Τζέιμι Ράτκλιφ. Για όλο το χάος των περασμένων ετών, η οπαδική μάζα απαίτησε αλλαγή στο ιδιοκτησιακό και εκεί εμφανίστηκε ο Σερ Τζέιμι, δίνοντας ελπίδα στον «λαό». Αφού έδωσε τον οβολό του, με περίπου 1.6 δισεκατομμύρια λίρες, που πήγαν κατευθείαν στις τσέπες των Αμερικανών ιδιοκτητών, το αντάλλαγμα ήταν να πάρει το μειοψηφικό πακέτο των μετοχών στο 29% και τη διοίκηση του ποδοσφαιρικού τμήματος. Αφού απέλυσε 450 άτομα από το μόνιμο προσωπικό του οργανισμού, διέκοψε και την ετήσια πληρωμή προς τον Φέργκιουσον της τάξης των 2 εκατομμυρίων λιρών για τον ρόλο του παγκόσμιου πρεσβευτή της ομάδας. Έκοψε αρκετά εκατομμύρια από το φιλανθρωπικό κανάλι της ομάδας, ενώ παράλληλα ακρίβυνε τα ήδη πανάκριβα εισιτήρια. Αφού ανανέωσε τον Τεν Χάαγκ το καλοκαίρι, τον απέλυσε μετά από 2 μήνες, πληρώνοντας την αποζημίωση 11 εκατομμύρια λίρες. Έφερε απευθείας τον Αμορίμ από την Σπόρτινγκ, πληρώνοντας 10.5 εκατομμύρια λίρες ως αποζημίωση στους Πορτογάλους, ενώ τον απέλυσε 14 μήνες μετά, πληρώνοντας του πάλι 10 εκατομμύρια λίρες, ως αποζημίωση για τους επόμενους 18 μήνες του συμβολαίου του.

Μιλάμε για διοικητικό… υπόδειγμα σταθερότητας, υπομονής και σωστών επιλογών. Α, σε αυτά, προσθέστε και το γεγονός πως έφερε με τυμπανοκρουσίες τον πολύ πετυχημένο Νταν Άσγουορθ, ως sports executive director, για να αναπτύξει τις ακαδημίες και το ποδοσφαιρικό τμήμα, και τον απέλυσε 5 μήνες μετά γιατί «ήθελε άμεσα αποτελέσματα η διοίκηση».

Ο Αμορίμ, ναι, είχε το χειρότερο ποσοστό νικών, ναι, είχε εμμονή με το σύστημα του, ναι, είχε εμμονή με την πειθαρχία και για αυτό έδιωξε με τις… κλωτσιές παίκτες, όπως ο Ράσφορντ, ο Σάντσο, ο Άντονι και ο Γκαρνάτσο, γιατί θεώρησε πως έκαναν κακό στην ομάδα, πρώτα με την εν γένει συμπεριφορά τους, αλλά και με την κακή αγωνιστική απόδοση τους.

Ο Πορτογάλος έλεγε πως: «Δεν είναι το σύστημα το πρόβλημα, αλλά η νοοτροπία». Εννοώντας πως αυτούς τους παίκτες, όπως και να τους βάλω να παίξουν, δεν θα παίξουν με τη νοοτροπία που έχουν. Και εδώ θα συμφωνήσω απολύτως μαζί του. Το ρόστερ της Γιουνάιτεντ είναι - στην καλύτερη - μέτριο, για να μην πω κακό. Στην άμυνα, ο μόνος σοβαρός παίκτης είναι ο Ντε Λιχτ, από τον Νοέμβριο που βγήκε εκτός η Γιουνάιτεντ παραπαίει. Στο κέντρο ο Κασεμίρο παίζει ως βετεράνος μισθοφόρος, ο Ουγκάρτε παίζει να έχει τον καλύτερο μάνατζερ επί γης, ο παίκτης του είναι για Μπέρλνι, άντε Μπόρνμουθ στην καλύτερη. Η αστεία διοίκηση, αντί να προσπαθήσει να φέρει το καλοκαίρι τον καλύτερο τερματοφύλακα της Γης, τον Ντοναρούμα, που ήταν δυσαρεστημενος στην Παρί, έφεραν με 20 εκατομύρια κάποιον… Λάμενς από το Βέγλιο και ο Ιταλός κατέληξε με 30 στη Σίτι, όσα πλήρωσε η Γιουνάιτεντ πέρυσι στη Λέτσε, για κάποιον 20 ετών Ντόργκου, που δεν ξέρουμε ακόμη αν είναι αριστερό μπακ η δεξί εξτρέμ...

Ο καλύτερος παίκτης που ήρθε είναι ο Κούνια, που τον πήραν από τη Γουλβς, που είναι τελευταία φέτος. Εκεί κατάντησε η Γιουνάιτεντ, να έχει ως καλύτερη μεταγραφή τον Κούνια, από μια ουραγό. Για τον Μπρούνο τι να πω, ο παίκτης πέρασε τα καλύτερα ποδοσφαιρικά χρόνια της ζωής του για ένα σύλλογο σε πλήρη παρακμή και μάλιστα πέρυσι το καλοκαίρι ήθελαν να τον πουλήσουν κιόλας. Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα, ο Μπρούνο είναι όαση. Ένας προπονητής, για να πετύχει σε παγκόμιο επίπεδο, θέλει χρόνο και μεταγραφικές περιόδους. Ο Αμορίμ είχε μόνο δύο από αυτές, τον περσινό Ιανουάριο και το καλοκαίρι. Το ξεσκαρτάρισμα το έκανε και με τις ελεύσεις των Κούνια, Μπουέμο και Σέσκο, η ομάδα πήρε κάτι παραπάνω από αυτό που είχε, αν του έδιναν άλλες δύο μεταγραφικές περιόδους, αυτόν τον Ιανουάριο και το ερχόμενο καλοκαίρι, είμαι σίγουρος πως η Γιουνάιτεντ θα ήταν στις διεκδικήτριες για το πρωτάθλημα τον Σεπτέμβρη... Τώρα, φτου κι απ’ την αρχή!

Για όλα τα παραπάνω, είναι ξεκάθαρο πως η Γιουνάιτεντ έχει φτάσει να είναι στην απόλυτη παρακμή της, επειδή οι διοικητικοί της παράγοντες είναι άσχετοι με το αντικείμενο. Οι Γκλέιζερς για χρόνια αφαίμαζαν την ομάδα οικονομικά, χωρίς καμία ουσιαστική επένδυση στο ποδοσφαιρικό τμήμα, και τώρα ο Τζέιμ Ράτκλιφ αλλάζει πρόσωπα σαν τα πουκάμισα, με το γνωστό φλεγματώδες Βρετανικό και αφ΄υψηλού στυλ - περίτρανη απόδειξη πως οι τελευταίες δηλώσεις Αμορίμ πριν την απόλυση του, ήταν γροθιά στην εξουσία του Βρετανού συνιδιοκτήτη.

Ο Αμορίμ είπε μέσες άκρες αν θέλετε coach (προπονητή - γυμναστή) βρείτε άλλον, εγώ είμαι manager (προπονητής με διευρυμένα καθήκοντα). Μετά από αυτό, απολύθηκε.

Και τώρα, ποιος παγκόσμιας κλάσης προπονητής θα έρθει σε αυτή την ομάδα; Ζιντάν, Τσάβι κυκλοφορούν ελεύθεροι και ακούγεται πως και οι δύο αρνήθηκαν πέρυσι, πριν έρθει ο Αμορίμ. Ο Αλόνσο στη Ρεάλ πάει για απόλυση, αλλά η φυσική εξέλιξη είναι να πάει στη Λίβερπουλ, Νάγκελσμαν και Τούχελ είναι μόνο σε Εθνικές, ο Τούχελ μάλιστα μένει ελεύθερος το καλοκαίρι από την Εθνική Αγγλίας. Άμεσα ανέλαβε ο Φλέτσερ και ήδη έχει ένα 2-2 με τη Μπέρνλι, πολύ κοντά ως “caretaker” μέχρι το καλοκαίρι λέγεται πως θα αναλάβει ο Σόλσκιερ, χωρίς να έχει καν οικονομικές απαιτήσεις, έχοντας ως σκοπό να πετύχει φέτος, ώστε να τον δουν ως μόνιμη επιλογή για τον πάγκο της ομάδας...

Εγώ κλείνω με το εξής: Θλίψις...