Η είδηση της πρόσληψης του Γιώργου Δώνη στην τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας της Σαουδικής Αραβίας, ώστε να την καθοδηγήσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν περνά σίγουρα απαρατήρητη.
Όχι μόνο γιατί πρόκειται για παρουσία Έλληνα προπονητή στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή, αλλά και γιατί ο Δώνης θα γίνει μόλις ο δεύτερος Έλληνας τεχνικός που οδηγεί ομάδα σε Μουντιάλ, μετά τον Αλκέτα Παναγούλια το 1994, και ο πρώτος Έλληνας προπονητής στην ιστορία που θα βρεθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, καθοδηγώντας εθνική ομάδα άλλης χώρας. Μια εξέλιξη που δικαιολογημένα μπορεί - και πρέπει - να μας κάνει περήφανους.
Κάθε διαδρομή έχει μια αφετηρία. Για τον Γιώργο Δώνη, αυτή δεν ήταν κάποιο μεγάλο όνομα ή μια έτοιμη σκηνή πρωταγωνιστή. Ήταν ο Ηλυσιακός. Στα Ιλίσια, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έκανε τα πρώτα του βήματα στον πάγκο, ξεκινώντας μια προπονητική πορεία που δεν είχε ταβάνι. Ακόμη και το όνομα της συγκεκριμένης ομάδας, όμως, κρύβει έναν συμβολισμό. Ο Ηλυσιακός δεν γράφεται τυχαία με αρχικό «Η». Η ορθογραφία αυτή δεν παραπέμπει σε συνοικία, αν ίσχυε το σωστό θα ήταν Ιλίσια - Ιλισιακός, αλλά στα Ηλύσια Πεδία της αρχαιότητας. Στη μυθολογική αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων, τα Ηλύσια Πεδία δεν ήταν απλώς ένας χώρος του Κάτω Κόσμου, αλλά ένας τόπος ξεχωριστής μοίρας. Εκεί κατέληγαν όσοι είχαν διακριθεί για τις πράξεις και την αρετή τους, αφού πρώτα είχαν διανύσει μια πορεία γεμάτη δοκιμασίες. Ήταν ένας χώρος ηρεμίας και γαλήνης, όπου ο χρόνος έμοιαζε να παγώνει στην άνοιξη και η δικαίωση είχε μόνιμη μορφή. Δεν ήταν προορισμός για όλους μα μόνο τους πραγματικά εκλεκτούς που είχαν ξεχωρίσει με τον βίο τους.
Αφήνουμε στην άκρη τη μυθολογία, επιστροφή στην πραγματικότητα. Μετά την εξασφάλιση της ανόδου στη Β' με τον Ηλυσιακό μετά από ένα θυελλώδες μπαράζ στον Πύργο με αντίπαλο τον αδικημένο από τη διαιτησία ΠΑΣ Γιάννινα (Ιούνιος 2024), η πορεία του Δώνη είχε πάρει ήδη την ανιούσα. Μετακόμισε το ίδιο καλοκαίρι, μαζί με τη διοίκηση και τους «αστέρες» της ομάδας των Ιλισίων, στη Λάρισα και με την ΑΕΛ έζησε την (επ)άνοδο στην Α' (Μάιος 2025) αλλά και την κατάκτηση του Κυπέλλου (Μάιος 2007), μπαίνοντας στις καρδιές των Λαρισαίων φιλάθλων. Παράλληλα, με τους «βυσσινί» είχε και παρουσία σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κερδίζοντας αναγνώριση πέρα από τα στενά ελληνικά δεδομένα. Ακολούθησαν σημαντικοί ελληνικοί σταθμοί - ΑΕΚ, Ατρόμητος, ΠΑΟΚ - αφήνοντας σημαντικό έργο όμως η καριέρα του απογειώθηκε εκτός συνόρων. Στην Κύπρο, με τον ΑΠΟΕΛ, κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο, ενώ καθοδήγησε την ομάδα στους ομίλους του Champions League.
Ήταν η στιγμή που περίμενε και αυτή ήρθε το 2015. Το κάλεσμα έγινε από τη Σαουδική Αραβία πριν να γίνει της μόδας με την έλευση τόσων αστέρων, δουλεύοντας στον πάγκο της κορυφαίας της χώρας Αλ‑Χιλάλ, βάζοντας και το διεθνές βάρος στο βιογραφικό του, κατακτώντας το King’s Cup (2015) μαζί με Σούπερ Καπ (2015) και πριγκηπικό Κύπελλο (2016). Ακολούθησαν επιτυχημένα περάσματα από Αλ-Σάρτζα (ΗΑΕ), ΑΠΟΕΛ (ξανά), Παναθηναϊκό και Μακάμπι Τελ Αβίβ, που μπορεί να μην συνοδεύτηκαν από τίτλους αλλά το ωραίο ποδόσφαιρο των ομάδων ήταν σήμα κατατεθέν του Δώνη. Μετά το Ισραήλ το 2021 ήρθε η στιγμή της επιστροφής στη Σαουδική Αραβία μετά από μια πενταετία απουσίας. Δούλεψε δις σε Αλ-Γουέντα, την Αλ-Φάτεχ και την Αλ-Χαλίτζ.
Συγκεκριμένα από τον Ιούλιο του 2024 ο Γιώργος Δώνης βρίσκεται στην άκρη του πάγκου της μικρομεσαίας Αλ-Χαλίτζ. Στη συγκεκριμένη έχει υπό τις οδηγίες του τους Κουρμπέλη, Φορτούνη και Μασούρα, πέρσι η παραμονή εξασφαλίστηκε άνετα ενώ και φέτος στη σεζόν που ολοκληρώνεται τον προσεχή μήνα όλα δείχνουν ότι θα επαναληφθεί η επιτυχία αυτή. Η σταθερή αυτή πορεία σε τρεις διαφορετικούς «μικρούς» συλλόγους αποτέλεσε το βασικό θεμέλιο για την εμπιστοσύνη που έλαβε από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Σαουδικής Αραβίας. Η τελευταία, είδε και απόειδε μετά τις αναιμικές εμφανίσεις της εθνικής ομάδας, γνωστής ως «πράσινα γεράκια», στα φιλικά του Μαρτίου με αντιπάλους τις Αίγυπτο και Σερβία και αποφάσισε τη λύση της συνεργασίας της με τον Γάλλο εκλέκτορα Ερβέ Ρενάρ. Αναζητήθηκε διάδοχος που να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, με το κατάλληλο πρόσωπο να είναι ο συμπατριώτης μας που πρώτη φορά στην καριέρα του θα αναλάβει εθνική ομάδα.
Με καριέρα άνω των 20 ετών στους πάγκους, ο Γιώργος Δώνης μοιάζει σήμερα να έχει βρει τον προσωπικό του κολοφώνα. Ανεξαρτήτως της πορείας της Σαουδικής Αραβίας στο προσεχές Παγκόσμιο Κύπελλο, έχει μόνο να κερδίσει: Κανείς δεν θα τον κρίνει αυστηρά· αντίθετα, κάθε θετικό αποτέλεσμα θα προσθέσει αξία σε μια ήδη γεμάτη διαδρομή. Και κάπως έτσι, ο κύκλος μοιάζει να κλείνει συμβολικά: από τον Ηλυσιακό της πρώτης του ευκαιρίας, στα δικά του Ηλύσια Πεδία με τη συμμετοχή στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, που δρα ως τόπος δικαίωσης μετά από μια πορεία γεμάτη συνέπεια, σκληρή δουλειά και αξιοσημείωτες στιγμές.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό δεν θα μείνει στην ιστορία μόνο ως η πρώτη διοργάνωση με 48 ομάδες, αλλά και γιατί συνεχίζει μια παράδοση που κρατά από το 1930: την είσοδο νέων μελών στην ποδοσφαιρική ελίτ.
Πίσω από κάθε φανέλα υπάρχει ένα όνομα. Και πίσω από κάθε όνομα, μια ιστορία που δεν γράφεται μόνο στο γήπεδο. Στο Μουντιάλ, οι εθνικές ομάδες δεν εκπροσωπούν απλώς μια χώρα, αλλά και ένα σύμβολο — ένα παρατσούκλι που κουβαλά ιστορία, κουλτούρα και χαρακτήρα. Άλλοτε γεννημένο από θριάμβους, άλλοτε από σημαίες και θρύλους, κάθε προσωνύμιο γίνεται κομμάτι της ταυτότητας. Και εδώ αρχίζει η αφήγησή τους.
Στη δύση της καριέρας τους, μοιάζουν πιο ώριμοι και ουσιαστικοί από ποτέ, σαν το καλό κρασί που βελτιώνεται με τον χρόνο.
